W latach 1933–1934 pracował jako wikariusz w parafii Przenajświętszej Trójcy w Czarnym Dunajcu, a w latach 1938–1939 w parafii św. Szczepana w Krakowie. W latach 1936–1945 był kapelanem i osobistym sekretarzem arcybiskupa Adama Stefana Sapiehy. Podczas okupacji nauczał na tajnym Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1947 prowadził wykłady z homiletyki, a od 1953 także z teologii pastoralnej w krakowskim wyższym seminarium duchownym. Od 1945 był penitencjarzem w parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Krakowie W latach 1947–1960 występował w sądzie metropolitalnym jako obrońca węzła małżeńskiego. Był także cenzorem kościelnym, egzaminatorem do jurysdykcji i przewodniczącym komisji egzaminacyjnej dla organistów.

25 maja 1960 został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej ze stolicą tytularną Philadelphia in Arabia. Święcenia biskupie otrzymał 18 września 1960 w bazylice archikatedralnej św. Stanisława i św. Wacława na Wawelu. Konsekrował go Eugeniusz Baziak. arcybiskup metropolita lwowski i administrator apostolski archidiecezji krakowskiej, w asyście Franciszka Bardy, biskupa diecezjalnego przemyskiego, i Karola Wojtyły, biskupa pomocniczego krakowskiego. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Ministrare” (Służyć). W latach 1962–1992 piastował urząd wikariusza generalnego archidiecezji.