Jedną z najważniejszych zmian była nacjonalizacja ziemi. Pola ryżowe były odtąd rozdzielane przez rząd. Co sześć lat wszyscy wolni dorośli mężczyźni otrzymywali działki o powierzchni ok. 12 arów, natomiast kobiety – 8 arów. Inne reformy obejmowały opodatkowanie w formie produktów rolnych, a nie tylko samej konieczności pracy, restrukturyzację urzędów, oraz ustanowienie stałej siedziby cesarzy w Naniwa (obecnie Osaka), co było odstępstwem w stosunku do dotychczasowej praktyki częstej zmiany stolic. Jednak nowa stolica nie utrzymała się długo, zaledwie kilka lat. Ponadto przeprowadzono rejestr ziemi i ludności. W celu wyeliminowania korupcji zbadano działalność aparatu skarbowego i lokalnych urzędników. Nielegalna broń została skonfiskowana.
Reformom tym towarzyszyło spisanie kodeksów prawnych inspirowanych chińskimi, które umacniały władzę cesarza, a przez to jej centralizację, oraz ograniczały biurokrację. Są one zwane ritsuryō (gdzie ritsu oznacza sankcje karne, a ryō – przepisy dla urzędników)Szczegółowo system ritsuryō omawia C. Kiley (Ritsuryō System, KEJ, t. 6, s. 322-332). Patrz także: H. Oda, Japanese Law, London 1992, Butterworths, s. 14-16;