W prawie rzymskim okresu cesarstwa konstytucjami nazywano akty prawne wydawane przez cesarzy (w formie edyktu, dekretu czy listu), np. Constitutio Antoniniana z 211 r.n.e. Nazwa ta przyjęła się później także do aktów normatywnych wydawanych przez papieży (konstytucje apostolskie), oraz w niektórych państwach do wysokich aktów rangi ustawowej, np. konstytucje sejmowe w I Rzeczypospolitej, czy Constitutio Criminalis Carolina w Świętym Cesarstwie Rzymskim.