Ostatecznie podjęto decyzję, że pocisk będzie produkowany tylko w jednej wersji naprowadzanej radiolokacyjnie systemem półaktywnym z dodatkowym bezwładnościowym systemem nawigacyjnym (INS).

Ze względu na konieczność zastosowania większego radaru i przystosowania pocisku do nowego standardu zamków uzbrojenia podwieszanego, konieczna była zmiana projektu R-33. W ramach przebudowy zmniejszono rozpiętość powierzchni nośnych pocisku dodając możliwość ich składania z 1100 mm do 900 mm i powiększono głowicę bojową.

Po przeprowadzeniu serii testów fabrycznych i w jednostkach wojskowych, pocisk został wprowadzony do uzbrojenia lotnictwa Związku Radzieckiego 6 maja 1981 roku.

R-37 Decyzją rządu radzieckiego z dnia 8 kwietnia 1983 roku rozpoczęto prace rozwojowe nad unowocześnioną wersją pocisku R-33 oznaczoną jako K-37 przeznaczoną dla samolotów MiG-31M.

Pierwsze testy wystrzelenia nowych pocisków przeprowadzono w 1988 roku, ale dalsze prace rozwojowe zostały przerwane w 1997 roku ze względu na wycofanie się z projektu strony ukraińskiej.

Kategoria:Kierowane pociski rakietowe powietrze-powietrze Kategoria:Radziecka broń lotnicza Kategoria:Radziecka i rosyjska broń rakietowa