Rozwój ukrytego chrześcijaństwa wśród japońskich katolików nastąpił po 1629 r., gdy zaczęły się prześladowania religijne oraz przymusowe nawracanie wiernych na religie tolerowane przez władze. Wprowadzono nadzór policyjny nad rodzinami o korzeniach chrześcijańskich, wprowadzono karę śmierci dla opornych, którzy publicznie nie wyrzekli się swojej wiary. W celu sprawdzenia lojalności nakazywano im następowanie na „obraz do deptania” (fumi-e lub e-fumi „deptanie obrazu”) to znaczy tabliczek, medalionów, obrazów z chrześcijańskimi wizerunkami i symbolami. Wszystkie te obostrzenia i kary zmusiły chrześcijan japońskich do zejścia do podziemia.

Wprowadzono także system „grup pięciu gospodarstw domowych” (gonin-gumi), aby odkryć ukrytych chrześcijan. Każdy musiał należeć do świątyni buddyjskiej i być zarejestrowanym w jej oficjalnej księdze (terauke-seido). W rezultacie tych działań stracono 75 misjonarzy, a ponad 1 tys. katolików poniosło śmierć męczeńską w latach 1617–1644.