Port służący tej wymianie został przeniesiony z Hirado na sztuczną wyspę utworzoną w Nagasaki, znaną jako Dejima.

W czasie tego okresu intensywnych śledztw i ucisku, nadal istniały grupy katolickie, które żyły w ukryciu. Stopniowo kirishitan zniknęli z wielu części kraju, ale w regionie Nagasaki organizacje wyznaniowe istniały jeszcze na początku XVIII wiekuHidden Christians’ endeavours to maintain their religious communities (ang.), World Cultural Heritage, Nagasaki Prefectural World Heritage Division, dostęp 30.12.2020 (część III).

Tolerancja Ruch kakure-kirishitan wyszedł z podziemia po 1868 roku. Doczekali się oni jednak tolerancji religijnej dopiero w 1898 roku. Większość członków wspólnoty (liczącej wówczas ok. 150 tys. osób)Patrick Downes, Kakure Kirishitan (ang.), Catholic Education Resource Center, dostęp 30.12.2020 w XIX wieku przyłączyła się ponownie do Kościoła rzymskokatolickiego. Część jednak postanowiła dalej praktykować swoje tradycje i utworzyła niezależną wspólnotę z pogranicza chrześcijaństwa hanare-kirishitan. Grupa ta celebrowała stare zwyczaje i izolowała się od reszty japońskich chrześcijan.