Wiele kościołów zostało zbudowanych w miejscach związanych z męczeństwem lub innymi wydarzeniami historycznymi.

Charakterystyka Ukrywający się chrześcijanie w regionie Nagasaki utrzymywali w wioskach organizacje wyznaniowe, które zakorzeniły się od XVI wieku, ale przekształcili je tak, aby mogły funkcjonować jako fundament dla kontynuacji ich wiary. Za pośrednictwem tych organizacji przywódcy religijni mogli przeprowadzać rytuały, nauczać katechizmu, przestrzegać kalendarza liturgicznego. Stworzyli zatem system religijny, który był pozornie tradycyjnie rodzimy (shintō), ale w rzeczywistości zastępowany chrześcijańskimi akcesoriami, oddaniem i pobożnością.

Z drugiej strony w XVIII wieku władze zaprzestały rozprawy z chrześcijanami na dużą skalę, co wskazuje na to, że w regionie Nagasaki z powodzeniem ukrywali oni swoją wiarę i przekazywali ją w stabilny sposób, w porównaniu z przeszłością. Siogunat bagatelizował udział chrześcijan w przypadku poważnych zaburzeń społecznych (np. w Urakami w 1790) lub używał eufemizmów, nazywając ich wiarę „inną religią” (Amakusa, 1805). Fakty te wskazują, że japońskie władze w XVIII wieku prowadziły politykę „milczącego przyzwolenia” i nie prześladowały „ukrytych chrześcijan”.