W 1351 roku po bezpotomnej śmierci księcia Bolesława III płockiego Wizna została odziedziczona przez króla Kazimierza Wielkiego. W 1355 roku król oddał w zastaw Wiznę na 3 lata swojemu lennikowi Siemowitowi III. W 1358 roku Wizna wróciła do króla, który posiadał ją do śmierci w 1370 roku, po czym ziemia wiska na mocy wcześniejszych układów wróciła do Siemowita III. Na podgrodziu około 1370–1373 roku lokowano na prawie książęcym, tj. polskim, osadę o charakterze miejskim. Od 1379 roku Wizną zarządzał Siemowit IV. W roku 1382 książę Siemowit IV zastawił Wiznę Krzyżakom za 7000 florenów. Na podgrodziu mieszczącym osadę około 1390 roku został wzniesiony pierwotny kościół pod wezwaniem św. Marka. Osada ta została zniszczona przez pożar związany z napadem Litwinów w 1392 roku. W 1401 roku Siemowit IV wykupił Wiznę od Krzyżaków i w tym samym roku, 30 grudnia 1401 roku oddał w zastaw Wiznę swemu bratu, księciu warszawskiemu Januszowi I Starszemu. W 1435 roku ziemia wiska została wykupiona z zastawu przez syna Siemowita IV księcia Władysława I Płockiego od Bolesława IV. W 1435 roku nowa osada założona na północ od podgrodzia otrzymała prawo miejskie chełmińskie w związku z czym rozplanowano istniejący do dzisiaj rynek z siatką ulic. W XIV wieku na terenie dawnego piastowskiego grodu zbudowano nowy drewniany zamek z murowaną bramą.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wizna · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.