Pomimo że Litwini wiedzieli o koncentracji sił polskich w okolicach Woronowa i Bieniakoń od 6 października, wystawiono do obrony niepełne trzy pułki piechoty, przy czym siły litewskie nie były przygotowane do obrony, wobec czego siły Żeligowskiego miały zdecydowaną przewagę. Dopiero na skraju Puszczy Rudnickiej i w okolicach Stasił doszło do pierwszych potyczek, a nad rzeką Mereczanką do większego starcia: podczas forsowania rzeki niedaleko Jaszun miała miejsce intensywna, dwugodzinna potyczka, w której cała kompania przeciwnika została wzięta do niewoli i jeszcze wczesnym popołudniem oddziały Żeligowskiego odniosły zwycięstwo i podjęły dalszy marsz. Wówczas sam dowódca miał niebezpieczną „przygodę” – jego samochód znalazł się nagle na linii ognia i generał musiał przesiąść się na konia.
Siły litewskie wciąż wycofywały się na północ, a straty polskie były niewielkie. Żeligowski jeszcze po południu chciał podejść pod samo miasto i zdobyć je jeszcze tego samego dnia z marszu, ale siły polskie po kłopotach z przejściem przez Puszczę Rudnicką zmuszone były zatrzymać się na nocleg na linii Kiejdzie–Porudomino–Popiszki, ok. 18–20 km od Wilna.