Debiutował w 1935 r. tekstem pt. Nauczyciel Norwida (publikacja: „Myśl Narodowa”, nr 17). Współpracował z pismem „Pion” (1935–1936), w latach 1935–1939 był członkiem redakcji encyklopedii „Encyklopedii powszechnej Ultima Thule”. Następnie należał do zespołu redakcyjnego „Ateneum” (1938–1939). W 1939 r. współpracował także z Polskim Radiem.

W czasie II wojny światowej studiował psychologię i socjologię na tajnym Uniwersytecie Warszawskim, w 1944 zdał egzaminy końcowe z prawa oraz przedstawił rozprawę pt. Prawo do własnego ciała. Działał w konspiracji, należał do podziemia kulturalnego, prowadził dwa antykwariaty książkowe, publikował konspiracyjne wydania twórczości Norwida, Żeromskiego czy Wiktora Gomulickiego. Jako żołnierz AK wziął udział w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania trafił do niewoli niemieckiej. W latach 1944–1945 był jeńcem Oflagu II D Gross-Born, następnie Stalagu X B Sandbostel.