Występowała również w kabarecie Dreszczowiec z Marianem Jonkajtysem, R. Polakiem, Wojciechem Młynarskim, w telewizji (recitale) i w audycji radiowej Podwieczorek przy mikrofonie, gdzie odtwarzała postać uczennicy w scenkach Rolska do tablicy (Zenona Wiktorczyka, J. Baranowskiego, R. Sadowskiego). W latach 1971–1978 występowała w Teatrze Syrena w Warszawie. Swój ostatni występ dała w Sali kongresowej w Warszawie w 1981, po czym zakończyła karierę na estradzie. Następnie zajęła się metaloplastyką i inkrustacją w drewnie. Od 2004 do 2010 pełniła funkcję przewodniczącej warszawskiego Koła Artystów Estrady.
Dwukrotnie otrzymała Złoty Mikrofon, nagrodę Polsko-Amerykańskiej Agencji Artystycznej i zaproszenie do USA od impresario Henryka Michalskiego.
Dyskografia Albumy studyjne:
1957 – Piosenki nastrojowe 1960 – Randez-Vous z Reną Rolską 1966 – Kiedy znów zakwitną białe bzy... 1970 – Rena Rolska 1971 – Oczy czarne 1973 – Niech pan mnie weźmie ze sobą do domu...
Życie prywatne thumb|240px|Grób Reny Rolskiej i na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Dwukrotnie zamężna. Jej pierwsze zawarte w 1953 roku małżeństwo zakończyło się rozwodem. Jej drugim mężem od 1965 był aktor Marian Jonkajtys, z którym miała syna Grzegorza (ur.