W 1915 był jednym ze współtwórców Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, którego był profesorem, a w latach 1931–1934 – dziekanem.

Na początku swojej działalności projektował główne dwory i pałace (m.in. restauracja Pałacu Biskupów Kujawskich w Wolborzu). W latach 20. zainteresował się ideą miasta-ogrodu, co jest widoczne w zrealizowanych projektach na Żoliborzu w Warszawie (1921–1925).

Punkt zwrotny w karierze Świerczyńskiego stanowi projekt gmachu Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie (1927) i późniejsze gmachy użyteczności publicznej jego projektu, gdzie od rozwiązań nawiązujących do klasycyzującej tradycji architektury polskiej przeszedł do form modernistycznych.

W 1937 otrzymał Grand Prix na Wystawie Światowej w Paryżu za całokształt twórczości. Był członkiem grupy twórczej „Praesens” i Towarzystwa Urbanistów Polskich. Od 1934 prezes oddziału warszawskiego Stowarzyszenia Architektów Polskich.

Na wniosek Polskiej Akademii Literatury 5 listopada 1938 został mu nadany Złoty Wawrzyn Akademicki „za wybitne zasługi dla polskiej sztuki w ogóle”..

Zmarł na zawał serca 14 maja 1943. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 85-6-1,2).