Do domu Fenelli przybywają szukający schronienia Alfonso i Elwira. Ta udziela im pomocy. Wraca Masaniello, który oferuje nieznanym mu wędrowcom gościnę. Przychodzi też Pietro, który rozpoznaje Alfonsa. Żąda jego głowy. Masaniello pomaga uciec Elwirze i Alfonsowi łodzią. Po zdobyciu Neapolu Pietro truje Masaniella, zaś sam przejmuje władzę nad miastem. W międzyczasie Alfonso zebrał wojsko i przybył odbić miasto. Na czele rebeliantów broniących miasta staje osłabiony trucizną Masaniello. W trakcie walk ratuje życie Elwirze, za co zabijają go jego towarzysze. Wojska Alfonsa tłumią rebelię. Fenella na wieść o śmierci brata i przegranej rybaków rzuca się w morze.
Historia utworu Główna tytułowa bohaterka jest niema. Rola odtwórczyni tej roli sprowadza się do tańca i gry aktorskiej. Takie potraktowanie tej roli wynikło z tego, że ówczesna primadonna opery paryskiej nie była w stanie wykonać partii na miarę partii napisanych dla jej scenicznych partnerów.
Prapremiera odbyła się 29 lutego 1828 roku w Paryżu. Dwa lata później zaprezentowano ją brukselskiej publiczności.