W noc listopadową Trębicki napotkał koło kościoła św. Krzyża na Krakowskim Przedmieściu maszerujących w stronę Arsenału Królewskiego podchorążych, którzy zażądali od niego przejęcia dowództwa nad oddziałem. Trębicki odmówił i w czasie ostrej sprzeczki został zastrzelony na rogu ul. Długiej. , Polaka pomylonego z Rosjaninem.
Należał do najmłodszych i najzdolniejszych polskich generałów działających w wojskach Królestwa Polskiego. Będąc opiekunem Szkoły Podchorążych starał się unowocześnić szkolenie, wprowadzając elementy sztuki operacyjnej i podstaw nauk ścisłych.
Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Na nagrobku umieszczono napis: Stroskani rodzice, żona i dzieci najlepszemu synowi, mężowi i ojcu Stanisławowi Trembickiemu g.b. dnia 29 listopada 1830 roku.
Nazwisko Trębickiego wraz z nazwiskami sześciu innych oficerów umieszczono na wzniesionym w 1841 z rozkazu cara Mikołaja I obelisku przed Pałacem Saskim, upamiętniającym „Polaków wiernych swemu Monarsze”.
Był członkiem loży wolnomularskiej Bracia Zjednoczeni w II stopniu rytu („czeladnik”)Marek Tarczyński, Generalicja powstania listopadowego, 1980, s. 62. w 1820 rokuStanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s.