Nasciturus – powszechnie używany termin prawniczy określający płód w łonie matki, dziecko poczęte, a jeszcze nie urodzone. Jest to termin łaciński, ale nie pochodzący ze źródeł rzymskich, w których występuje forma czasownikowa (powstawać, zaczynać, rosnąć, wyrastać, brać początek), pochodząca od słowa (rodzić się, przychodzić na świat). Przypuszczalnie to forma czasownikowa posłużyła do konstrukcji łacińskiego terminu . Zasada (mającego się urodzić uważa się już za urodzonego ilekroć idzie o jego korzyść) nie była tworem jurystów rzymskich, ale sformułowano ją w średniowieczu na podstawie źródeł prawa rzymskiegoP. Niczyporuk, Prywatnoprawna ochrona dziecka poczętego w prawie rzymskim, Białystok 2009, s. 29-31, W. Dajczak, T. Giaro, F. Longchamps de Berier, Prawo rzymskie. U podstaw prawa prywatnego, Warszawa 2013, s. 181 i 261, W. Osuchowski, Zarys prawa rzymskiego, Warszawa 1967, s. 220, R. Taubenschlag, Rzymskie prawo prywatne, Warszawa 1969, s. 100, K. Kolańczyk, Prawo rzymskie, Warszawa 1976, s. 178.