Bitwy morskie pod Barfleur i La Hougue – dwa powiązane starcia morskie wojny palatynackiej stoczone w dniach 29 maja–3 czerwca 1692 (19-23 maja według kalendarza juliańskiego) koło Barfleur i La Hougue na półwyspie Cotentin w Normandii, pomiędzy marynarką francuską a sprzymierzonymi siłami angielsko-holenderskimi. Była decydującą bitwą morską w wojnie toczonej przez Francję z Ligą Augsburską.
Historyczne tło wydarzeń W maju 1692 francuska flota złożona z 44 okrętów liniowych (3142 działa) pod wodzą Anne Hilarion de Tourville'a dokonywała transportu sił francusko-irlandzkiej armii inwazyjnej, której celem była restauracja panowania Jakuba II na angielskim tronie. Wcześniejsze zwycięstwo Francuzów pod Beachy Head w czerwcu 1690, stworzyło możliwość zniszczenia floty sprzymierzonych i przeprowadzenia lądowania armii inwazyjnej.
Tourville stawił czoła liczniejszej, dysponującej 98 jednostkami (8980 dział) flocie angielsko-holenderskiej koło Barfleur. Pomimo znacznej przewagi floty sojuszniczej, pod względem taktycznym bitwa została nierozstrzygnięta, a Francuzi zdołali dokonać odwrotu. Okręt flagowy Tourville’a został poważnie uszkodzony i pod osłoną mgły przez kilka dni wymykał się okrętom angielsko-holenderskim.