Region południowo-zachodni jest równiną, zbudowaną z glin oligoceńskich, zmiętych w fałdy o rozciągłości pn.-wsch. - pd.-zach. Utwory te stanowią dalszy ciąg pasa osadów oligoceńskich północnych zboczy Gór Krymskich (krymska strefa fałdowa), przez co zaznacza się wyraźny związek tej części Półwyspu Kerczeńskiego z Górami KrymskimiBerg Lew Siemionowicz: Przyroda ZSRR, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1962, s. 114. Nieznaczne kulminacje, o wysokości nie przekraczającej 120 m n.p.m. (np. wulkan błotny Dżau-Tepe, 119 m n.p.m.), rozdzielają płaskie rozległe obniżenia wypełnione przez solniska (np. Jezioro Uzuniarskie). Na wybrzeżu zaznacza się wyraźna terasa morska położona na wysokości 20 m n.p.m.
Region północno-wschodni ma budowę pagórkowato-grzędową, powstałą w wyniku erozji starszych struktur fałdowych. Fałdy te przechodzą w odpowiadające im fałdy Półwyspu Tamańskiego. Wysokości w tej części Półwyspu Kerczeńskiego, w odległości 20 km na zach. od Kerczu, sięgają blisko 190 m n.p.m. Antyklinalne kotliny powstały w wyniku erozji ich partii jądrowych, zbudowanych ze słabo zdiagenezowanych osadów ilastych miocenu i pliocenu. Elementem charakterystycznym dla tego regionu są liczne (33) stożkowate wulkany błotne o wysokości 30 do 40 m, występujące w szczytowych partiach antyklin.