W 1927 roku powstała „Gromada Rekinów” jako zastęp starszoharcerski, a w 1928 roku Zrzeszenie Starszoharcerskie „Czarne Żubry”. Rozkazem Komendy Chorągwi Warszawskiej ZHP z dnia 16 lutego 1929 drużyna otrzymała nazwę „Czarnej Jedynki” i od tej chwili jej oficjalna nazwa brzmiała: Pierwsza Warszawska Drużyna Harcerska im. Romualda Traugutta „Czarna Jedynka”. W okresie dwudziestolecia międzywojennego członkami drużyny byli m.in. Czesław Foryś, Tadeusz Koszarowski, Julian Łukaszewicz, Tadeusz Ptaszycki i Jan Rolewicz.

Okres od 1939 do współczesności Lata 1939–1968 1939–1945 – w czasie okupacji niemieckiej uczniowie konspiracyjnego Gimnazjum im. Tadeusza Reytana utworzyli tajną drużynę harcerską „Czarna Jedynka”, walczyli w Szarych Szeregach i batalionie „Zośka”. W konspiracji zbrojnej działali m.in. Andrzej Błędowski, Juliusz Bogdan Deczkowski, Jerzy Horczak, Tytus Karlikowski, Zbigniew Rosner i Mirosław Szymanik. 1945 – wznowienie jawnej pracy przez drużynę, która uczestniczyła w odgruzowywaniu Warszawy. 1949 – rozwiązanie drużyny przez harcerzy, ponieważ groziło jej wcielenie do Organizacji Harcerskiej Związku Młodzieży Polskiej. 1957 – 27 lutego 1957 roku „Czarną Jedynkę” reaktywowano. Pierwszym drużynowym został nauczyciel geografii w Liceum im.