W 1932 założył Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej, nowe męskie zgromadzenie zakonne służące polskim emigrantom. Na organizatora tego przedsięwzięcia wybrał ks. Ignacego Posadzego, kapłana diecezji gnieźnieńskiej. Prezentował ugodowe stanowisko względem rządu, zarówno przed przewrotem majowym, jak i po nim, odcinając się zarówno od skrajnej prawicy, jak i lewicy. Podejmował działania wymierzone w Wojciecha Korfantego i śląską chadecję. Na przykład 26 października 1930 konsekrował na biskupa katowickiego Stanisława Adamskiego, który z widocznymi rezultatami stępił po 1930 antysanacyjne postawy śląskiego kleru diecezjalnego. Jako zwolennik sanacji po bezprawnym osadzeniu przez piłsudczyków przywódców opozycji w twierdzy brzeskiej we wrześniu 1930, ich biciu i dręczeniu psychicznym nie potępił otwarcie tych haniebnych czynówTomasz Serwatka, Poglądy społeczno-polityczne kardynała Prymasa Augusta Hlonda (1926–1948), „Wrocławski Przegląd Teologiczny” 13/1, 2005, s. 133–134..