Bitwa pod Malagą (także bitwa pod Vélez-Málagą) – największa bitwa morska stoczona 24 sierpnia 1704 na południe od Malagi podczas hiszpańskiej wojny sukcesyjnej.
Flota angielsko-holenderska pod wodzą angielskiego admirała George'a Rooke'a (53 liniowce, 6 fregat, 7 branderów), licząca łącznie 22 543 ludzi i 3614 dział, stoczyła nierozstrzygniętą bitwę z flotą hiszpańsko-francuską dowodzoną przez admirała de Toulouse'a i d'Estréesa (32 liniowce, 6 fregat, 28 wielkich galer francuskich i hiszpańskich, 6 branderów), liczącą 24 275 ludzi i 3577 dział.
Działania poprzedzające W sierpniu 1704 Anglicy zdobyli Gibraltar, co stanowiło wstrząs nie tylko dla Hiszpanii, ale i dla sprzymierzonej z nią Francji. Zdecydowano o natychmiastowym odzyskaniu utraconej twierdzy, wysyłając flotę dowodzoną przez admirała de Toulouse'a, do której po drodze miały dołączyć galery hiszpańskie i francuskie. Nieprzyjacielska flota angielsko-holenderska admirała Rooke, z przewagą okrętów liniowych, osłabiona była tym, iż 12 z nich wówczas zaopatrywało się w wodę w Tetuanie. Kiedy 19 sierpnia obie strony nawiązały ze sobą kontakt, Francuzi dysponowali nieznaczną przewagą liczebną. Mimo to admirał de Toulouse obawiał się zaatakować bez dokładnego rozpoznania sił nieprzyjacielskich i postanowił zaczekać na nadciągające galery w Maladze.