Jan Kalwin stworzył prosty porządek nabożeństwa składający się z wezwania do uwielbienia (introit, psalm), spowiedzi powszechnej i zwiastowania odpuszczenia grzechów, śpiewania dekalogu, wyznania wiary, czytania i zwiastowania Słowa Bożego (kazanie), sakramentu Wieczerzy Pańskiej oraz błogosławieństwa aaronowego. Jako że według kalwinizmu to Bóg inicjuje przymierze i je odnawia ze swym ludem, toteż On pierwszy przez pastora powołuje swój lud do nabożeństwa (rozumianego jako publiczne oddawanie czci Bogu). Liturgia rozpoczyna się więc od introitu (psalmu wstępnego), czyli wezwania do uwielbienia. Zazwyczaj, psalm ten jest zakończony Gloria Patri lub jej adaptacją.
W Kościele Ewangelicko-Reformowanym w RP każdy introit kończy się Gloria Patri, które jest śpiewane lub recytowane w języku narodowym według formy pomorskiej z 1569, którą stosują także polscy luteranie. Ponadto, po zwiastowaniu odpuszczenia grzechów, także śpiewana jest Gloria Patri, jednak według innej adaptacji – starszej z 1545 r.: