Działalność powojenna 24 kwietnia 1945 włączono go do transportu zakładników i więźniów specjalnego znaczenia z Dachau do południowego Tyrolu, gdzie po tygodniu zostali uwolnieni z rąk SS (które miało rozkaz zabicia więźniów w razie klęski) przez żołnierzy Wehrmachtu pod dowództwem kapitana Wicharda von AlvenslebenaPeter Koblank, Die Befreiung der Sonder- und Sippenhäftlinge in Südtirol [dostęp 2011-01-24].. W późniejszych latach starał się bronić Niemców przed nadużyciami ze strony alianckich wojsk okupacyjnych. Porównywał te nadużycia do postępowania nazistów. Przez niemiecki Kościół ewangelicko-augsburski traktowany był podejrzliwie jako „buntownik”, tym niemniej starał się działać na rzecz demokratyzacji i odbudowy protestantyzmu.

W 1947 wybrano go naczelnym pastorem Kościoła w Hesji-Nassau; tę funkcję sprawował do 1965. Przygotował wspólne „wyznanie winy” protestantów niemieckich uznające współodpowiedzialność za poparcie dla narodowego socjalizmu, działał na rzecz rozwoju ekumenizmu (w latach 1961–1968 był jednym z przewodniczących Rady Ekumenicznej).