U gadów zachowuje się podział przedsionków, a każdy ma własną zastawkę przedsionkowo-komorową (tą lewego nazywa się dwudzielną lub mitralną, a tą prawego trójdzielną, jednak nazwy te nie muszą odpowiadać liczbie tworzących je płatków). Pojawia się u nich także częściowy, a później całkowity podział komory serca. W dwóch wywodzących się z nich liniach rozwojowych następuje redukcja zatoki żylnej i jej wciągnięcie w ścianę prawego przedsionka. U ptaków zatoka ta zachowuje się w postaci odrębnego pęcherzyka tylko u paleognatycznych. U współczesnych ssaków nie zachowuje się w tej postaci wcale. U stekowców i ptaków paleognatycznych, a wtórnie też u niektórych wróblowych, do prawego przedsionka otwierają się trzy żyły: dwie żyły główne przednie i jedna główna tylna. U pozostałych współczesnych ptaków i ssaków obie żyły główne przednie łączą się przed osiągnięciem przedsionka we wspólny pień. Do lewego przedsionka krew dochodzi z żył płucnych, które u ptaków i stekowców łączą się na krótko i otwierają do niego wspólnie, a u reszty współczesnych ssaków otwierają się 2–4 ujściami, wskutek wcielenia końcowego odcinka żył (pnia) w ścianę przedsionka.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Anatomia serca