zgodnie z planem mobilizacji objął dowództwo kompanii w 115 pułku piechoty (rezerwowym). Za zasługi we wrześniu 1939 odznaczony został Krzyżem Walecznych.
Dostał się do niewoli niemieckiej, z której uciekł, po czym zaangażował się w działalność Związku Walki Zbrojnej we Lwowie, a następnie na terenie Podkarpacia i ziemi krakowskiej. Został szefem uzbrojenia w Komendzie Okręgu Krakowskiego ZWZ. Zorganizował tam konspiracyjną produkcję broni, która otrzymała kryptonim „Ubezpieczalnia”. W 1943 został awansowany do stopnia majora oraz odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami. W 1944 został mianowany dowódcą 106 Dywizji Piechoty Armii Krajowej kryp. „Dom”, walczył na terenie Małopolski. Za zasługi awansowano go do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 11 listopada 1944 r. oraz odznaczono Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Po rozwiązaniu dywizji wyjechał wraz z grupą byłych żołnierzy do Elbląga. Osiedlili się w Pogrodziu k. Elbląga, gdzie zorganizowano Spółdzielnię Gospodarczo-Społeczną. Zrzeszała ona byłych żołnierzy AK i ich rodziny. W 1949 został aresztowany. Dwukrotnie został skazany na karę śmierci. W więzieniu spędził 7 lat.