Łaciński patriarcha Konstantynopola został powołany w 1204 r., po zdobyciu Konstantynopola przez krzyżowców. Był to zabieg polityczny mający na celu formalną „katolicyzację” urzędu Patriarchy Konstantynopola i położenie kresu schizmie wschodniej. Po upadku Konstantynopola w 1261 patriarcha łaciński sprawował swój urząd tytularnie w Rzymie. Od 1948 urząd pozostawał nieobsadzony, zaś w 1964 zniesiono go.
Łacińscy patriarchowie Konstantynopola Tomasz Morosini (1204-1211) (wakat 1211-1215) Gerwazy (1215-1219) (wakat 1219-1221) Mateusz (1221-1226) Jean d’Abbeville (1226), odmówił objęcia urzędu Szymon (1227-1232) (wakat 1232-1234) Nicholas de Castro Arquato (1234-1251) (wakat 1251-1253) Pantaleon Giustiani (1253-1286)
Upadek Konstantynopola 1261; od tego momentu patriarchat tytularny
Piotr Correr (1286-1302) Leonard Faliero (1302- c. 1307) Mikołaj z Teb (1308- c. 1332) Cardinalis (1332-1335) Gozio Battaglia (1335-1339) Roland z Ast (1339) Henryk z Ast (1339-1345) Stefan z Pinu (1346) Wilhelm (1346-1364) Piotr de Thomas (1364-1366) Paweł z Teb (1366-1370) Hugolin Malabranca (1371- c. 1375) Jacques d’Itri (1376-1378) Wilhelm z Urbino, obediencja awiniońska (1379-c.1405) Paweł z Koryntu, obediencja rzymska (1379-c.