Po 1868 w Grotach letnią rezydencję, zaprojektowaną przez Władysława Macroniego z rozległym parkiem (ok. 25 ha), którego ozdobą była aleja starych lip, zbudował warszawski bankier Jan Gotlib Bloch. Pałacyk był zlokalizowany w pobliżu obecnej ulicy Narwik i Lazurowej. Zgodnie z opisem „w starszej części budowli wyróżniła się trójkondygnacyjna wieża z wielkim, biforialnym oknem na piętrze, triadą małych okienek na drugim piętrze i zwieńczeniem w formie trójkątnego frontonu z tympanonem dekorowanym sztukaterią. Nieregularny rzut gmachu był następstwem jego rozbudowy”. Pałacyk miał urządzenia wodno-kanalizacyjne i telefon. Pałacyk został rozebrany po 1959.
W 1877 Groty miały 157 mieszkańców zamieszkujących 13 domów.
W 1904 Groty liczyły 325 mieszkańców i 325 domów. W tym czasie tutejszy folwark został rozparcelowany do ok. 70 ha.
W okresie dwudziestolecia wojennego w Grotach posiadała grunty Dyrekcja Robót Publicznych. Do 1939 mieścił się tutaj Zakład Leczniczo-Wychowawczy dra Józefa Twerskiego zajmujący się dziećmi głęboko upośledzonymi.
W 1951 Groty włączono w granice m.st. WarszawyRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 1951 r. w sprawie zmiany granic miasta stołecznego Warszawy, ..