Pocisk był zbudowany w układzie aerodynamicznym z czterema statecznikami za środkiem długości pocisku i czterema małymi prostokątnymi sterami na końcu kadłuba, połączonymi cięgłami z układem kierowania w nosie pocisku.
Pocisk Firestreak wprowadzono na uzbrojenie lotnictwa brytyjskiego Royal Air Force i lotnictwa marynarki brytyjskiej Fleet Air Arm na przełomie lat 50. i 60. W sierpniu 1959 zyskał status "częściowo udostępniony" do służby. Pierwsze odpalenie z samolotu w Centrum Treningowym Broni Kierowanych (GWTS) miało miejsce 21 grudnia 1959, pierwsze odpalenie w jednostce operacyjnej dopiero 2 czerwca 1960. Używano go na samolotach Gloster Javelin (4 pociski), de Havilland Sea Vixen (4 pociski), English Electric Lightning (2 pociski). Od 1964 był zastępowany przez pocisk Red Top (początkowo rozwijany jako Firestreak Mk IV).
Oprócz Wielkiej Brytanii, pociski Firestreak używane były przez Arabię Saudyjską i Kuwejt, według niektórych źródeł także przez Włochy (Fiat G.91).
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Kierowane pociski rakietowe powietrze-powietrze Kategoria:Brytyjska broń lotnicza Kategoria:Brytyjska broń rakietowa