Akt II Nadir, zmyliwszy czujność strzegących Leili strażników, przybywa do niej pod osłoną nocy. Oboje wiedzą, co im grozi, gdyby odkryto ich spotkanie, lecz miłość tłumi wszelką ostrożność (duet Par cet etroit sentier). Niestety, towarzyszący Leili kapłan Nurabad wyśledził spotkanie kochanków i podnosi alarm. Schwytani doprowadzeni są przed oblicze wodza Zurgi. Ten początkowo pragnie oszczędzić przyjaciela i uwolnić oboje, lecz po opadnięciu zasłony z twarzy dziewczyny Zurga ją poznaje. Ogarnia go zazdrość i gniew na przyjaciela, który złamał złożoną przysięgę. Postanawia, że oboje mają zostać straceni o świcie.
Akt III
Odsłona 1 W nocy samotny Zurga pogrąża się w samotnych rozmyślaniach (aria L'orage s'est calmé). Chciałby zemścić się na Nadirze, który zdobył serce ukochanej Leili, a także na niej samej za to, że wzgardziła jego uczuciem. Jednocześnie ogarnia go rozpacz, że to właśnie on skazał oboje na okrutną śmierć. Mimo to odrzuca prośby Leili, która błaga go by kazał stracić tylko ją, a ocalił Nadira. Gdy jednak Leila daje mu swój naszyjnik, prosząc aby oddał go jej matce, Zurga poznaje swój własny dar dla dziewczyny, która kiedyś w groźnym niebezpieczeństwie ocaliła mu życie. Wówczas w jego duszy zachodzi zmiana.