Drobny wyjątek stanowiło przedstawienie ze zwieńczenia ołtarza w Pucku z roku 1623, tutaj opisany jako Wejher Ia.
Odmiana Ib miała być używana w łebskiej linii rodu Wejherów w XVI wieku. Wariant Ic występuje na mapie Pomorza Lubinusa z 1618 roku, oraz w „starym” herbarzu Siebmachera z XVII wieku i jednej z jego nowych edycji (Der Adel des Königreichs Preußen, 1857).
Kolejne warianty powstały jako interpretacje niejasnych opisów ze źródeł wcześniejszych i są nieco mocniej zniekształcone w stosunku do właściwej wersji herbu. Wariant Id pochodzi od Dachnowskiego (błędne barwy wariantu podstawowego), skąd z dalszymi zniekształceniami trafił do herbarzy Niesieckiego i Stupnickiego. Warianty Ie i If powstały na bazie pracy Zbiór nazwisk szlachty... Piotra Nałęcz-Małachowskiego z 1790 roku, skąd zapewne trafiły także do Tablic odmian herbowych Teodora Chrząńskiego z 1909 roku.
Herb Wejher I Hrabia to własny herb Jakuba Wejhera, którego zaczął używać po ślubie z Anną Elżbietą Schaffgotsch i uzyskaniu tytułu hrabiego SRI 27 czerwca 1637.