Aster nowoangielski (Symphyotrichum novae-angliae (L.) G.L. Nesom) – gatunek byliny z rodziny astrowatych. Pochodzi z Ameryki Północnej (północne, wschodnie i środkowe Stany Zjednoczone, środkowa i wschodnia Kanada). Został rozprzestrzeniony jako roślina ozdobna i rośnie zdziczały w strefie umiarkowanej Eurazji od Francji po Rosyjski Daleki Wschód. W Polsce ma status gatunku już zadomowionego (kenofit), spotykany jest w całym kraju, zwłaszcza jednak w pasie wyżyn, na pogórzu i w okolicach Poznania.
Nazewnictwo Gatunek zaliczany był tradycyjnie do XX wieku do rodzaju aster jako Aster novae-angliae. Z tego czasu zachowana jest nazwa zwyczajowa mimo przeklasyfikowania gatunku do rodzaju Symphyotrichum należącego do odmiennego podplemienia niż Aster.
Morfologia thumb|left|200px|Koszyczki thumb|left|200px|Owłosiona łodyga i liście z uszkowatymi nasadami Pokrój Roślina zielna z grubym, rozgałęziającym się podziemnym kłączem, z którego wyrastają wzniesione łodygi osiągające do 1,5, czasem nawet do 2 m wysokości. Łodygi są zielone lub czerwono nabiegłe, dookoła odstająco owłosione na całej długości, w szczytowej części, w obrębie kwiatostanu złożonego także ogruczolone. Liście Lancetowate, z wierzchołkiem zaostrzonym, całobrzegie, u nasady z nasadą głęboko uszkowatą.