Ostateczny statut Ordynacji został ogłoszony 16 stycznia 1783 po włączeniu do niej całego majątku brata Aleksandra i połowy majątku młodszego brata Antoniego. Majątki obejmowały wówczas większość miasta Rydzyna wraz z okazałym zamkiem, rozmaite obiekty w miastach Leszno, Kobylin i ponad 25 wsi i małych miasteczek w tej części Wielkopolski, oraz kilka obiektów w Warszawie i innych częściach Polski.
Natomiast trzeci brat, Franciszek, do Ordynacji nie wszedł i zatrzymał dla siebie dziedzictwo, do którego wchodził zamek z majątkami w Bielsku cieszyńskim.
Pod zaborem pruskim Wkrótce po ostatecznym ogłoszeniu Ordynacji obaj starsi bracia August i Aleksander zmarli w 1786. Ponieważ nie mieli dzieci, ordynatem został Antoni. Długi braci i samej Ordynacji były dla niego wielkim problemem. Apelował do Sejmu i w 1791 dostał zezwolenie na sprzedaż majątków w Kobylinie, Zdunach i Wijewie za ponad 3 miliony złotych. Okupacja kraju przez wojska pruskie i rosyjskie w 1792 i ostateczne rozbiory Polski powiększyły problemy finansowe. W styczniu 1796 również Antoni zmarł, zostawiając wszystkie kłopoty wdowie z jedynakiem 11-letnim synem Antonim Pawłem.