NablaEtymologia w artykule dot. symbolu nabla. – stosowana w rachunku wektorowym konwencja notacyjna z wykorzystaniem symbolu nabli Ułatwia ona opis gradientu (dla pola skalarnego), czy też różnorodnych operatorów różniczkowych, w tym pochodnej (odpowiadającej gradientowi), dywergencji, rotacji (dla pola wektorowego) czy laplasjanu (dla pola wektorowego lub skalarnego). Siła notacji tkwi w tym, iż nabla traktowana jest w niej podobnie do wektora: można ją mnożyć skalarnie, wektorowo, a nawet tensorowo przez pola skalarne bądź wektorowe, uzyskując inne pola skalarne lub wektorowe (mnożenie lewostronne) albo kolejne operatory różniczkowe (mnożenie prawostronne – wynika to z nieprzemienności „operatora”, zob. Zastrzeżenia).
Definicja W trójwymiarowej przestrzeni euklidesowej z układem współrzędnych kartezjańskich nablę definiuje się za pomocą pochodnych cząstkowych wzorem:
gdzie oznaczają wektory jednostkowe osi (wektory bazy standardowej).
Nablę można uogólnić na przestrzeń z kartezjańskim układem współrzędnych definiując ją jako
gdzie oznacza bazę standardową;