Wprowadzono również testy, w których alergen znajduje się w fazie ciekłej, a z fazą stałą wiąże się po związaniu z przeciwciałami IgE rozpuszczonymi także w fazie ciekłej. Wielkość zastosowanej powierzchni immunoadsorpcyjnej wpływa wprost proporcjonalnie na dokładność metody i skraca czas inkubacji. Stosowane powierzchnie immunoadsorpcyjne to m.in.: mikrodołki na mikropłytkach, kulki magnetyczne, dyski bibułowe, mikrocząstki, celuloza, a także wykazująca bardzo dużą powierzchnię adsorpcyjną faza płynna. Prace w zakresie diagnostyki chorób alergicznych skupiają się na doskonaleniu obecnie używanych metod pod kątem ulepszania ich sprawności diagnostycznej. Obecnie w standardowej praktyce alergologicznej do oznaczeń swoistych IgE najczęściej wykorzystuje się metody immunoenzymatyczne (np. ELISA), umożliwiające oznaczanie stężenia IgE dla pojedynczych alergenów. Równie popularne są metody radioimmunologiczne (np. UniCAP, Phadia). Nieco mniej powszechne są techniki oparte na chemiluminescencji. W ostatnich latach do użytku został wprowadzony test ImmunoCAP ISAC (Phadia) wykorzystujący technikę micoarray, dzięki któremu istnieje możliwość oznaczenia swoistych IgE jednorazowo dla kilkudziesięciu alergenów.