131–192.; następnie używał jej wielokrotnie po 412 wraz z rozpoczęciem kontrowersji pelagiańskiej; umieścił ją także w tytule traktatu z 418 De gratia Christi et de peccato originali (O łasce Chrystusa i grzechu pierworodnym)CSEL 42, 123–206, wyd. C. F. Urba, J. Zycha /1902/; PL 44, 359–410..
Pojęcie rozwinęła teologia średniowieczna, związana ze scholastyką, kontynuowaną w nowożytności, po soborze trydenckim. Te tradycje rozróżniały: peccatum originale originans (dosłownie: grzech dający początek, sprawiający) – upadek Adama i Ewy w raju; peccatum originale originatum (dosłownie: grzech, który został zapoczątkowany) – stan, w jakim się znajduje ludzkość obecniePor. .
Choć termin "grzech pierworodny" może być mylący w kontekście potocznym, Kościół zachowuje go ze względu na historyczną ciągłość nauczaniaPius XII, „Humani Generis,” Watykan, 1950, s. 12Dekrety Soborów Powszechnych, t. 1, wyd. Norman Tanner, 2001, s. 671. Potoczne nieporozumienia wynikają z błędnego rozumienia grzechu pierworodnego jako dziedziczenia winy. W rzeczywistości chodzi o stan oddzielenia od Boga i zepsucia natury, a nie o indywidualny akt przypisywany jednostceJan Paweł II. Dominum et Vivificantem. Encyklika o Duchu Świętym w życiu Kościoła i świata. Watykan: Libreria Editrice Vaticana, 1986, s. 54–55, pkt. 36Katechizm Kościoła katolickiego.