Na początku lat trzydziestych XX wieku przystąpił do Polskiego Kościoła Starokatolickiego. W 1934 został konsekrowany w Zamościu na biskupa przez Władysława Farona. Od 1936 po konflikcie ze zwierzchnikiem Kościoła działał niezależnie.
W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wierzbnik. Posiadał przydział w rezerwie do 4 Pułku Piechoty Legionów w Kielcach. 4 kwietnia 1938 na posiedzeniu Komitetu Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucono wniosek o odznaczenie go Krzyżem Niepodległości „z powodu ujemnej opinii”. Mieszkał wówczas w Olszynie Pustkowiu, poczta Ostrzeszów..
Po II wojnie światowej pracował jako instruktor w Komendzie Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w Łodzi. W okresie Polski Ludowej powrócił do Polskiego Narodowego Kościoła Katolickiego. Pełnił funkcje biskupa pomocniczego diecezji polskiej PNKK. Był proboszczem parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Hucisku i parafii Świętej Rodziny w Łodzi. 15 lutego 1951 roku przewodniczył Ogólnopolskiemu Zjazdowi Kapłanów PNKK, na którym podjęto uchwałę o autokefalii Kościoła PolskokatolickiegoKonrad Białecki, Lepsi katolicy?