Jako rodzaj biżuterii przeznaczone były najczęściej dla osób o wyższym statusie społecznym, głównie dla kobiet.
Zwyczaj noszenia kaptorg przez plemiona polskie kojarzono z naśladowanym obyczajem noszenia bulli przez dzieci i młodzież zamożnych Rzymian, choć bezpośredni związek jest wątpliwy, a naśladownictwo zbyt odległe. Można przyjąć, że u Słowian pierwotną formą podobnych schowków były woreczki z tkanin, w których noszono amulety lub magiczne zioła. We wczesnym średniowieczu zastąpiły je trwalsze i okazalsze wyroby metalowe upowszechnione pod wpływem przykładów ze świata arabskiego i europejskiego Zachodu, lecz używane równoległe obok zwykłych woreczków wełnianychWitold Hensel: Polska starożytna. Wrocław: Ossolineum, 1973, s. 426..
Znaleziska kaptorg z terenów obecnej Polski pochodzą przede wszystkim z cmentarzysk i pochówków bogatych elit monarchii wczesnopiastowskiej. Spotykane są również na terenie całej Skandynawii i Rusi, skąd mogły trafić na ziemie polskie, jak np. znaleziska wikińskie z Bodzi i DziekanowicAndrzej Buko: Bodzia. A Late Viking-Age Elite Cemetery in Central Poland. Leiden-Boston: Brill, 2014, s. 395, , . Przypuszczalnie część z nich to importy wschodnie (z Bizancjum, krajów muzułmańskich) lub zachodnioeuropejskie (z obszaru państwa karolińskiego), częściowo zaś należą do wyrobów miejscowych.