W Dębinku znajduje się wodny węzeł rozrządowy, gdzie na odcinku 600 m poprzez dwie śluzy i trzy jazy następuje podział nurtu wodnego (w sposób umożliwiający regulację) na dwie odnogi: jedną zasilającą Noteć i drugą poprowadzoną do Kanału Bydgoskiego. Końcowy odcinek cieku o długości 9 km poprowadzono krzywiznami wśród zalesionych wydm, co tworzy atrakcyjny turystycznie krajobraz. W odcinku dolnym Kanał pokrywa się z działem wodnym Wisła-Odra. Jest elementem wodnej Pętli Wielkopolskiej oraz Pętli Kujawskiej.
Szerokość szlaku żeglownego wynosi od 15 do 20 m i jest on oznakowany znakami żeglugowymi brzegowymi. Głębokość wody w kanale waha się od 0,80 do 1,20 m w zależności od poziomu piętrzenia. Okres nawigacji występuje od kwietnia do listopada.
Historia Poprzednikiem dolnej części Kanału Górnonoteckiego był kanał zasilający, prowadzący wody od Noteci w Dębinku do Kanału Bydgoskiego w miejscowości Lisi Ogon. Został zbudowany w 1774 r.Poszerzony i pogłębiony na początku XIX w. i służył wyłącznie zaopatrywaniu w wodę najwyższej przegrody Kanału Bydgoskiego, między śluzą Osowa Góra i JózefinkiWoźniak-Hlebionek Agnieszka. Kanał Bydgoski, Brda i Noteć w pruskich planach inwestycyjnych w latach 1773–1915. [w:] Kronika Bydgoska XXIII (2001).