Został mistrzem igrzysk olimpijskich w 1996 w Atlancie w biegu na 110 metrów przez płotki, wyprzedzając Marka Creara z USA i Floriana Schwarthoffa z Niemiec. Obronił tytuł mistrzowski na tym dystansie na mistrzostwach świata w 1997 w Atenach, przed Colinem Jacksonem z Wielkiej Brytanii i Igorem Kováčem. Na tych samych mistrzostwach wystąpił w zwycięskim biegu eliminacyjnym w sztafecie 4 × 400 metrów (sztafeta USA wygrała również bieg finałowy, bez udziału Johnsona, po latach została zdyskwalifikowana z powodu dopingu Antonia Pettigrewa). W 1998 zajął 2. miejsce w biegu na 110 metrów przez płotki na Igrzyskach Dobrej Woli w Uniondale. Na mistrzostwach świata w 1999 w Sewilli nie stanął wskutek kontuzji do biegu półfinałowego (tytuł przypadł jego głównemu rywalowi Colinowi Jacksonowi).
Na igrzyskach olimpijskich w 2000 w Sydney uplasował się tuż za podium na 4. miejscu. Zdobył swój trzeci tytuł w biegu na 110 metrów przez płotki na mistrzostwach świata w 2002 w Edmonton, wyprzedzając Aniera Garcíę z Kuby i Dudleya Dorivala z Haiti. W tym samym roku wygrał tę konkurencję na Igrzyskach Dobrej Woli w Brisbane. Zajął 2. miejsce w tej konkurencji w zawodach pucharu świata w 2002 w Madrycie.