Poszczególne rezerwaty przez całe dziesięciolecia administrowane były w sposób arbitralny przez nadzorców (tzw. superintendentów), wyznaczanych przez kierującego Biurem Komisarza do spraw Indian (obecnie w randze zastępcy sekretarza Departamentu Spraw Wewnętrznych). Utrudniało to adaptację Indian do nowych warunków ekonomicznych i społecznych, sprzyjało nadużyciom ze strony przedstawicieli lokalnej administracji i ich współpracowników oraz powstawaniu patologii społecznych, nękających większość indiańskich rezerwatów do dziś.
Dopiero przyznanie w 1924 roku obywatelstwa amerykańskiego wszystkim tubylczym Amerykanom żyjącym w granicach USA, krytyka rządowej polityki wobec Indian przez Raport Meriama z 1928 roku, a przede wszystkim uchwalenie w 1934 roku reformatorskiej ustawy o reorganizacji Indian umożliwiło stopniowe uzyskiwanie przez nich praw samorządowych oraz zwiększanie roli samych Indian w działalności Biura i kształtowaniu jego polityki.