Zakręt zębaty, inaczej zawój zębaty () – obszar kory starej mózgu ssaków, wchodzący w skład formacji hipokampa. Zakręt zębaty jest położony w przyśrodkowej części płata skroniowego, a u tych ssaków, które nie mają wykształconego płata skroniowego, występuje w części przyśrodkowej półkul kresomózgowia. Budowa zakrętu zębatego jest trójwarstwowa, z jedną wyraźną warstwą neuronów ziarnistych. Ich szczytowe dendryty tworzą warstwę drobinową (molekularną), która jest głównym odbiornikiem połączeń z kory śródwęchowej oraz z kontralateralnego (leżącego w drugiej półkuli mózgu) zakrętu zębatego. Pod warstwą ziarnistą znajduje się warstwa komórek wielokształtnych, zwana też wnęką (hilus) zakrętu zębatego, w której występuje wiele rodzajów interneuronów modulujących aktywność komórek ziarnistych zakrętu zębatego, jak i innych interneuronów. W skład tej populacji wchodzą zarówno interneurony GABAergiczne (hamujące), jak i interneurony glutamatergiczne (pobudzające). W przypadku zakrętu zębatego te ostatnie znane są jako komórki mszyste ().