W listopadzie 1942 roku Moltke usłyszał sprawozdanie o obozach koncentracyjnych, w których Żydzi mordowani byli za pomocą gazu. Ale nie miał na to wpływu, bo jego urząd zagranica/wywiad głównej komendantury Wehrmachtu nie był za to odpowiedzialny, lecz SS. Jako pracownik urzędu Abwehry (czyli wywiadu) odbywał częste podróże, uzasadnione oficjalnymi niby zleceniami: do Belgii, Holandii, Norwegii, Polski, także do neutralnej Szwecji i Turcji. Szukał kontaktów i znajdował tam je z przywódcami konspiracji, aby opowiadać, jak wygląda sytuacja w Niemczech i że istnieje tam też ruch oporu.
Sprzeciwy wobec rozkazów niezgodnych z prawem międzynarodowym zdradziły Moltkego. W styczniu 1944 aresztowany został przez Gestapo.
Inne grupy oporu Inne grupy oporu – jak na przykład te, które rekrutowały zwolenników z kręgów wojska niemieckiego (wokół Clausa Schenka Grafa von Stauffenberg) – próbowały obalić system poprzez zamordowanie Hitlera (mord tyranów).