mały|Jeden z wariantów periodyzacji historii Periodyzacja – umowny podział czasu na ery, epoki, wieki itp., stosowany w geologii historycznej, historii, historii literatury, historii sztuki. Początki i końce jednostek periodyzacji wyznaczają zwykle wydarzenia uważane z jakiegoś powodu za przełomowe. Istnieją różne modele periodyzacji, a i wśród podobnych nie ma zawsze zgody co do konkretnych dat (np. zakończenia średniowiecza).
Periodyzacja historii świata
Periodyzacja Kellera , profesor Uniwersytetu w Halle, zaproponował w 1688 roku podział dziejów świata na trzy główne epoki: Starożytność (od początku cywilizacji do wstąpienia na tron Konstantyna Wielkiego w 306 roku), Średniowiecze (do upadku Konstantynopola w 1453 roku), Nowożytność (od upadku Konstantynopola).
Współcześnie dokonano aktualizacji podziału Kellera: Starożytność (od początku cywilizacji do upadku Cesarstwa Rzymskiego w 476 roku), Średniowiecze (od 476 roku do upadku Konstantynopola w 1453 lub odkrycia Ameryki w 1492 roku) wieki ciemne wczesne średniowiecze późne średniowiecze Nowożytność (od 1453/1492 roku do rozpoczęcia I wojny światowej w 1914) Współczesność (trwa obecnie od 1914 roku).