dzieli się na: korpusy osobowe poszczególnych rodzajów wojsk lub służb (np. korpus oficerów wojsk lądowych, korpus podoficerów logistyki, korpus szeregowych wojsk łączności), które z kolei dzielą się na grupy osobowe, a te ostatnie — na specjalności wojskowe.
Historia Prekursorem korpusów jako wyższych związków taktycznych były doraźnie organizowane większe zgrupowania, składające się z różnych rodzajów wojsk, przeznaczone do wykonania samodzielnych zadań bojowych. Korpusem tego typu były zgrupowania bojowe wojsk szwedzkich gen. Andersa Lennartssona w 1605 w Inflantach (zob. Wojna polsko-szwedzka 1600-1611) oraz korpusy rosyjskie wprowadzone w 1716 przez Piotra I Wielkiego.
W 1805 w armii francuskiej powstały korpusy piechoty i kawalerii jako jednostki organizacyjne o ustalonym stanie etatowym. W skład korpusu piechoty wchodziły 2–3, niekiedy do pięciu dywizji piechoty, 1–2 brygady lekkiej jazdy oraz inne jednostki. Podobnego typu korpusy powstały w 1809 w Austrii, w 1810 w Rosji i w 1813 w Prusach.
W 1812 w składzie Wielkiej Armii utworzono polski V Korpus pod dowództwem Józefa Poniatowskiego.