od 1969 r. na rynku są kamienie o wartości jubilerskiej. Kubiczny tlenek cyrkonu (KZ) pospolicie zwany cyrkonią (synonim djewalit, fianit). Tlenek itru i cyrkonu, ZrO2|Y2O3 lub tlenek wapnia i cyrkonu, ZrO2|CaO.Kubiczny tlenek cyrkonu jest stabilizowany tlenkiem itru i tlenkiem wapnia, których zawartość może sięgać nawet 10–15%. Umiejętność stabilizacji znana była już w latach 30. XX w., jednak hodowla kryształów na skalę przemysłową możliwa była dopiero od 1972 r. po ulepszeniu metody Bridgmana (w związku z opracowaniem i wypróbowaniem pomysłu tzw. autotygla pozwalającego na długotrwałe utrzymywanie bardzo wysokiej temperatury np. 3000 °C). Cyrkonia jest bezbarwna.Przez dodanie tlenków barwi się: ceru – na żółtopomarańczowo, chromu – na oliwkowozielono, kobaltu – na liliowo, miedzi – na żółto, wanadu – na zielono, erbu – na różowo. Krystalizuje w układzie regularnym, ma wysoką twardość (8,5), i wyraźną dyspersję (0,060-0,65). Z uwagi na duże podobieństwo własności optycznych cyrkonie uznaje się za materiał bardzo udanie naśladujący diament. Pierwsze wykorzystanie handlowe w 1973 r.