mały|Zakończenie Modlitwy Pańskiej i embolizm w kanonie pontyfikalnym w obrządku rzymskim (wydanie z 1729) Embolizm (, „wstawka”, „dodatek”) – część modlitwy liturgicznej, wypowiadana (lub śpiewana) przez celebransa po „Ojcze nasz” w czasie mszy świętej.

Jest rozwinięciem prośby Modlitwy Pańskiej, w której kapłan prosi o wybawienie od zła i zachowanie Kościoła w pokoju. Wyraża oczekiwanie na przyjście Pana.

W zwyczajnej formie obrządku rzymskiego embolizm jest postrzegany jako kontynuacja Modlitwy Pańskiej, w związku z czym w czasie mszy po modlitwie tej nie mówi się „Amen”. Natomiast w formie nadzwyczajnej i w obrządku lyońskim po głośnej odpowiedzi zgromadzenia „Ale nas zbaw ode złego” celebrans cicho mówi „Amen”.

Tekst embolizmu Zwyczajna forma rytu rzymskiego Tekst łacińskiTekst polski Kapłan:Líbera nos, quǽsumus, Dómine, ab ómnibus malis, da propítius pacem in diébus nostris, ut, ope misericórdiæ tuæ adiúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri: exspectántes beátam spem et advéntum Salvatóris nostri Iesu Christi.Wybaw nas, Panie, od zła wszelkiego i obdarz nasze czasy pokojem. Wspomóż nas w swoim miłosierdziu, abyśmy zawsze wolni od grzechu i bezpieczni od wszelkiego zamętu, pełni nadziei oczekiwali przyjścia naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.