Patriotic Ballads razem z gitarzystą Skrewdrivera Stiggerem, które zawierały wersje tradycyjnych utworów takich jak Tomorrow Belongs to Me czy The Green Fields of France, a także utwory autorskie.
Był on jedną z najbardziej wpływowych osób w muzycznym ruchu White Pride. Głos Iana Stuarta można także usłyszeć w utworze The Invisible Empire narodowosocjalistycznego zespołu rockowego No Remorse, który nawiązuje do tradycji KKK.
Jeden z jego utworów zatytułowany jest Poland. Jest nawoływaniem do tego, by z Polski wycofali się komuniści.
Działalność i przekonania Stuart został liderem i założycielem organizacji Blood & Honour, skupionej wokół gazetki o tym samym tytule, prowadzonej początkowo przez parę zespołów grających R.A.C, funkcjonującej w formie nacjonalitarnych bojówek zajmujących się też rozpowszechnianiem muzyki i propagandy rasistowskiej oraz organizowaniem koncertów. Był jedną z głównych postaci, które stworzyły terrorystyczną organizację Combat 18 (znana jako C18).
Stuart był jednym z głównych organizatorów koncertu nieopodal Waterloo Station w Londynie w 1992. Kiedy grupy anty-nazistowskie dowiedziały się o tym koncercie, zorganizowały protest, który nieomal przerodził się w zamieszki. Krótko przed tym znalazł sobie pracę w supermarkecie, aby opłacić czynsz.