W latach 2000–2003 był komendantem-rektorem Akademii Obrony Narodowej w Warszawie. W 2003 został przeniesiony w stan spoczynku.
Studiował w: Oficerskiej Szkole Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu (1962–1965), Akademii Sztabu Generalnego im. Karola Świerczewskiego w Warszawie (1969–1971), Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. J. Woroszyłowa w Moskwie (1978–1980), Akademii Obrony Narodowej w Warszawie – studia doktoranckie (1992), GFC w Rzymie.
Działalność naukowo-dydaktyczna i ekspercka Doktorat z dziedziny nauk wojskowych obronił w 1992 (praca: Strategiczna obrona Rzeczypospolitej Polskiej lat dziewięćdziesiątych, promotor: Kazimierz Nożko), habilitował się w 1995 (praca: Problemy strategii obronnej państwa średniej wielkości), tytuł naukowy profesora otrzymał w 2000.
W 2003 został pracownikiem Zakładu Studiów Strategicznych Instytutu Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie prowadzi m.in. przedmioty „międzynarodowe stosunki wojskowe” oraz „nauka o wojnie i pokoju”. Następnie w Instytut Nauk Politycznych UW. Obecnie jego główną jednostką jest Wydział Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego.
Współpracuje również z ośrodkami eksperckimi, np.