udział robotników był na razie niewielki. Wszyscy ci ludzie uważali panujący układ społeczny za niesprawiedliwy, jako że zasadniczy wpływ na kierunek polityki francuskiej miała wielka burżuazja, a zatem grupa, która w rewolucji lipcowej nie brała czynnego udziałuW. Łukaszewicz, Barykady paryskie 1827-1848, Toruń 1949, s. 7.. W celu uspokojenia nastrojów Ludwik Filip wycofał również stary rozkaz ścigania byłych członków, zgodził się na pokazowy proces czterech szczególnie niepopularnych ministrów czasów Karola X – Polignaca, Peyronneta, Guernona-Ranvillego oraz Chantelauzego – lecz nie dopuścił do oczekiwanego skazania ich na karę śmierci (skończyło się na dożywociu, a wieść o tym wywołała wzburzenie wśród paryżan)G. Ziegler, Paryż i jego rewolucje, Warszawa 1966, Państwowy Instytut Wydawniczy, s. 63–64.. W opozycji do rządu znaleźli się również rojaliści – zwolennicy rządów starszej linii BurbonówP. Vigier, La monarchie de juillet, Hachette, Paris 1962, s. 81. oraz bonapartyści. Grupy te jednak odgrywały dalece mniejszą rolęW. Łukaszewicz, op.cit., s. 7..