W 1935 w Polsce do związków zawodowych należało 941 tysięcy członków, najsilniejsze ówczesne związki to Związek Stowarzyszeń Zawodowych, Zjednoczenie Zawodowe Polskie, Związek Związków Zawodowych, Chrześcijańskie Zjednoczenie Zawodowe Rzeczypospolitej Polskiej, Lewica Związkowa, Unia Związków Zawodowych Pracowników Umysłowych, Centrala Zjednoczonych Klasowych Związków Zawodowych, Zjednoczenie Zawodowe "Praca", Zjednoczenie Zawodowe „Praca Polska” oraz związki zawodowe robotników niemieckich w Polsce. Działały również Narodowa Organizacja Pracy oraz pomniejsze Centralny Związek Zawodowy Polski i Konfederacja Samopomocy Robotniczej i Zawodowej.
PRL 1944–1989
Po wyzwoleniu, na terenie Polski Lubelskiej, w listopadzie 1944 roku władze komunistyczne powołały w Lublinie prorządową Tymczasową Komisję Centralną Związków Zawodowych. Socjaliści i koła chrześcijańskie dążą po wojnie do odbudowania swoich central związkowych. Jednak Polska Partia Robotnicza i koncesjonowana Polska Partia Socjalistyczna definitywnie sprzeciwiają się ich reaktywacji na odbywającym się w listopadzie 1945 roku Kongresie Związków Zawodowych. Na tym samym zjeździe PPR i PPS doprowadziły do powstania koncesjonowanego i scentralizowanego Zrzeszenia Pracowniczych Związków Zawodowych (od 1949 roku pod nazwą Zrzeszenie Związków Zawodowych).