mały|Grób Mariana Mazura na cmentarzu Wojskowym na Powązkach Marian Mazur (ur. 31 października 1910 we wsi Sanka, zm. 18 listopada 1974 w Warszawie) – polski prawnik.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Zamościu (1929), następnie prawo na Uniwersytecie Warszawskim (1935). Pracował w zamojskich kancelariach, w Biłgoraju (1935–1942), w 1938 został aplikantem, egzamin adwokacki złożył w 1945.
W czasie okupacji przebywał we Lwowie, Drohobyczu, Nowym Sączu.
W latach 1945–1947 był adwokatem w Zamościu. W 1947 został prezesem Sądu Okręgowego w Lublinie, następnie prezesem Sądu Apelacyjnego w Lublinie (1948–1950), w krótkim czasie awansując na równorzędne stanowisko w Warszawie (1950–1951). W latach 1951–1952 pełnił stanowisko prezesa Izby Karnej Sądu Najwyższego, w latach 1952–1956 wiceprezesa Głównej Komisji Arbitrażowej, zastępcy prokuratora generalnego (od czerwca 1956 do 28 lutego 1957 i od 8 sierpnia 1957 do 1961) i w międzyczasie p.o. prokuratora generalnego (od 28 lutego do 8 sierpnia 1957), w latach 1961–1974 prezesa Sądu Najwyższego ds. ogólnych.